06-04-14

met Paula op de sofa - 94 jaar

Hallo Paula, hoe gaat het ermee?

Och, hier en daar pijn : de rug, de heupen, mijn benen... Oud worden hé. Ge staat er voor zonder dat je het weet. Mijnen hof verdorie, wat gaat er daarmee gebeuren. Elke dag heb ik erin gewerkt, eigen groentjes, bloemekes... Nu gaat dat niet meer hé.

Je woont hier nog altijd alleen. Vroeger nooit gedacht aan een gezin, de gehuwde staat?

Toch wel, maar er was niet dat begeesterend verlangen. Ik werd verpleegster, en verpleegsters en schooljuffrouwen huwden niet in die tijd. ’t Was ’t een of ’t ander. Ik heb mijn werk graag gedaan, kreeg veel voldoening en denken aan een partner kon niet, en zo wordt ge oud, helemaal alleen.

Je hebt ook voor je ouders gezorgd.

Ja, een tijdlang heb ik niet gewerkt. Mama en papa woonden bij mij en werden hulpbehoevend. Ik heb voor hen gezorgd toen dat nodig werd. Nadien ben ik weer gaan werken. Het plotselinge alleen wonen ging niet zo gemakkelijk in ’t begin, maar kom, ik had mijn werk, mijnen hof en hier en daar wat vriendinnen om mee te gaan wandelen.

Kun je het nu nog alleen aan in je huisje?

Dat lukt, ik kan nog mezelf wassen, soms wat eten klaarmaken en er komt geregeld bezoek. Ik ben echt blij dat ik hier nog kan wonen, ‘k zou niet graag mijn huisje achterlaten hoor. Ik geniet van mijnen ouden dag zolang het kan. Ik zie me niet direct aarden in een home.

 

liefde,poëzie,gedichten,god,geloof,geluk,religie,nieuws,tragedie,pijn,vriendschap,verlangen,politiek,spreuken,gezegden,relatie,filosofie,spiritualiteit,dagelijks leven,beelden,verzen,gedachten,vrolijk,nieuw,tijd,actualiteit,dood,humor,moed,herinnering,dood,jeugd,lente,grappig,student,vrouwen,dorp,gesprek,mensen

 

De commentaren zijn gesloten.